In de studie ‘Kansenongelijkheid realiseren’ laten we zien dat er iets veel fundamentelers aan de hand is: het stelsel faalt niet per ongeluk, het functioneert exact zoals het is ontworpen. Kansenongelijkheid is geen ontsporing, maar de stabiele, rationele uitkomst van hoe we sturen, inkopen en verantwoorden.
Aan de hand van zestien concrete systeemmechanismen leggen we bloot waarom goede bedoelingen stelselmatig stranden in perverse effecten. Hoe een doorgeslagen verrichtingenlogica (PxQ) dwingt tot cherry picking. Waarom administratieve vinklijsten het pedagogische vakmanschap verdringen. En hoe de roep om snelle zorg ervoor zorgt dat we maatschappelijke en onderwijskundige vraagstukken haastig medicaliseren tot een individueel defect van het kind.
Zelfs nieuwe aanbestedingsvormen en symbolische wetgeving veranderen hier niets aan zolang de onderliggende logica onaangetast blijft.
Wie echt wil begrijpen waarom kansengelijkheid uitblijft, moet durven kijken naar de mechanismen die we zelf in stand houden. Dit document confronteert de lezer met de vraag: blijven we sturen op papieren rechtmatigheid, of tonen we de moed om het stelsel fundamenteel normatief te herijken?
Verder lezen? In ruil voor uw naam en emailadres sturen wij u de link.
