Ouders zijn geen professionals

De samenwerking tussen ouders en het sociaal- zorg- en educatieve domein loopt in de dagelijkse praktijk veelvuldig vast. In het streven naar gelijke kansen heeft het stelsel de term 'educatief partnerschap' omarmd. Deze term klinkt sympathiek, maar is fundamenteel misleidend. Het suggereert een valse gelijkwaardigheid in rol en verantwoordelijkheid, alsof ouders en professionals (zoals leraren of jeugdhulpverleners) collega's zijn binnen hetzelfde institutionele kader. Wanneer ouders niet kunnen of willen voldoen aan de onuitgesproken systeemeisen van de school of de instantie, worden zij al snel gelabeld als 'niet-betrokken', 'veeleisend' of 'lastig'. Hierdoor verschuift de handelingsverlegenheid van het professionele netwerk onterecht naar het gezin, waardoor de pedagogische basis onder het kind verder erodeert.

 

ACT-inclusief verwerpt deze institutionele verschuiving. Vanuit onze Dual-Lens benadering en in actieve aansluiting op de principes van de parentagogiek (P. de Vries), stellen wij dat ouders onvoorwaardelijk de leefwereld van het kind vertegenwoordigen. Zij hoeven niet te professionaliseren of getraind te worden in schoolse normen. Het is de exclusieve taak van het onderwijs en de jeugdzorg om het collectief handelingsvermogen te organiseren dat nodig is om productief met deze leefwereld samen te werken. Inclusief handelen betekent in dit kader: je als professional stevig positioneren, helder begrenzen en methodisch reflecteren, in plaats van de eigen institutionele onmacht terug te leggen bij de ouder.